De vorming van blinde vlekken houdt meestal verband met factoren zoals de structuur van de apparatuur, de installatiemethode en de prestaties van de aanraakrand, waaronder:
Irrationele installatiepositie: de veiligheidsrand wordt bijvoorbeeld alleen op de horizontale rand van de apparatuur geïnstalleerd, terwijl de verticale hoeken en de gaten onder de apparatuur niet worden afgedekt, waardoor de activering niet lukt wanneer mensen van onderaf of vanuit hoeken binnenkomen.
Obstructie van de apparatuurstructuur: De uitsteeksels en componenten van de apparatuur zelf (zoals robotarmen en mechanische beugels) kunnen het detectiebereik van de aanraakrand blokkeren en een fysieke blinde vlek vormen.
Prestatiebeperkingen van de aanraakrand: Sommige aanraakranden hebben detectie-"dode hoeken", zoals gebieden met verminderde gevoeligheid aan beide uiteinden van de aanraakrand en gebieden die niet voldoende reageren op extreem lichte aanrakingen (zoals kinderen of flexibele voorwerpen).
Problemen met scèneaanpassing: In complexe werkomstandigheden (zoals hoge en lage temperaturen, stof en vochtige omgevingen) kan de aanraakrand plaatselijk falen als gevolg van veroudering en slijtage, waardoor een verborgen blinde vlek ontstaat.
Blinde vlekken veroorzaakt door dynamische beweging: Wanneer de apparatuur in werking is (zoals robotrotatie en beweging van de transportband), kan de relatieve positie van de aanraakrand veranderen met de beweging van de apparatuur en kan het oorspronkelijke dekkingsgebied tijdelijk leeg zijn.
